หลังจากอัพบล๊อกมาได้หลายๆวันพอสมควร วันนี้ขอพิมพ์ป็นภาษาไทยบ้างครับ ภาษาอังกฤษผมเองก็คล้ายๆปลาร้าอ่อนแรงสิ้นดี แต่ก็ยังกระเสือกกระสนที่จะใช้ครับ ไม่อยากเก็บไว้คนเดียวเดี๋ยวจะส่งคืนอาจารย์หมด วันนี้บรรยากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ ร้อนอบอ้าว แถมฝนตกนิดๆพอให้ทราบว่ามาทำหน้าที่ของมันแล้ว ยิ่งทำให้ร้อนกันไปใหญ่ แต่มันเป็นเรื่องแปลกอยู่อย่างหนึ่งคือ ทำไมเวลาออกจากบ้านฝนมันต้องตกเหมือนปูพรมแดง(เปียกๆ)ทุกครั้งไป แต่ก็ชั่งมันเถ่อะ ฝนไม่ใช่เมีย(ของใครบางคนที่บ้าน)จะได้สั่งมาตามใจเรา
มีหลายสิ่งที่ต้องทำภายในเดือนนี้ แค่คิดก็กลุ้มใจผมร่วงไม่พอขนจั๊กแร้ก็ร่วงตาม อนาคตคงมีฟันล่วงกันบ้าง แต่ละเดือนที่เริ่มต้นมักเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อบางทีก็ยินดี บางทีก็เฉยๆ มันเหมือนเราต้องเริ่มนับ 1 อีกแล้ว การนับหนึ่งมันเป็นเรื่องยากสำหรับบางคนเช่น ผม แต่หลายๆคนคิดว่าการนับหนึ่งเป็นเรื่องที่ดีนะ มันเหมือนได้เริ่มต้นอะไรดีๆ แต่ก็นั้นแหละแค่บางคนเท่านั้นเอง
และฝากทึ้งท้ายหน่อยวันนี้เจอในข้อสอบReading "If you don't have anything nice to say,Don't say anything at all"
สวัสดี
ดอกไม้ของใคร..ผมไม่อยากได้แล้ว
แป๊ะก๊วยกับนํ้าลำไย ? แปลกตรงไหน?
ไม่เกิน 10 ปี มันน่าจะเป็นของหายากชิ้นหนึ่ง
เวลาที่คุณหันไปหาใครแล้วไม่เจอใคร สิ่งแรกที่ผมทำคือ กระพริบตา..แล้วคุณละทำอะไร?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น